چگونه عکس مورد نظر مان را در فضای گوگل ارسال نموده و در وبلاگ درج نماییم؟

در این مطلب،نویسندگان ِ وبلاگ روابط عمومی، چگونگی آپلود یا ارسال عکس به فضای مورد نظر  و  چگونگی درج عکس در وبلاگ را خواهند آموخت.این مطلب ویژه نویسندگان وبلاگ است .از نویسندگان محترم خواهشمندم برای وارد شدن به صفحه مورد نظر اینجا را کلیک نمایند.با سپاس از تلاشهای شما  و آرزوی مفید بودن این  آموزش که امیدوارم ادامه داشته باشد.

برای وارد شدن به صفحه مورد نظر اینجا را کلیک نمایند

به یاد شادروان مجتبی گنجی

دوسال پیش  در چنین روزهایی(مرداد ۸۷) مجتبی گنجی،دوست و همکار عزیزمان ومدیر پایگاه میراث فرهنگی و گردشگری ارجان بهبهان ، در اثر حادثه تصادف از میانمان رخت بر بست.

پایگاه میراث فرهنگی و گردشگری ارجان بهبهان در سال 1383 با مدیریت علی طیبی تاسیس شد.پس از مدتی کوتاه،مجتبی گنجی به معاونت پایگاه بر گزیده شد.او مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه کازرون دریافت کرده بود.گنجی فردی فعال و مسئولیت پذیر بود وبا جا افتادن پایگاه ،هیئتی به سرپرستی کامیار عبدی، فعالیتهای باستانشناسی در ارجان را از سر گرفت.او در طول مدت حضور هیئت باستانشناسی ،همراهی خود را نشان داد.با تلاش او، هیئت باستانشناسی که خود او نیز از اعضایش بود،کار بررسی دشت بهبهان را آغاز کرد و همین هیئت بود که علاوه بر بررسی دشت بهبهان،پرونده ثبتی تمامی آثار و تپه های کشف شده را نیز تهیه کرد.اما حضور او در بررسی و کاوشهای باستانشناسی مانع از آن نبود که از سایر مسئولیتهای خود شانه خالی کند.سرکشی دائم به محوطه ار جان و جلوگیری از تخریب  تپه های باستانی دشت بهبهان از دیگر فعالیت های او بود.وی نسبت به حجم تخریب آثار نگران بود و این اواخر فعالیتهای شرکت نفت او را بسیار آزرده کرده بود.گنجی برای جلوگیری از انفجارها و لرزه نگاریهای شرکت نفت و سایر اقدامات تخریبی،خدمات موثری انجام داد.او فردی بسیار صبور بود و حفظ آثار را بر نفع شخصی ترجیح می داد.در سال گذشته مدیریت پست مدیریتی پایگاه میراث فرهنگی ارجان  از سوی مهندس مشایی ریاست وقت سازمان میراث فرهنگی و گردشگری ایران، به ایشان واگذار شد.چه حیف که او بر مسند این پست جای نگرفته پر گشود و به سرای باقی شتافت.بی شک او فردی مسئول و باستانشناسی کوشا بودو با درگذشت اومیراث فرهنگی دشت بهبهان حافظی لایق را از دست داد.در جریان کشف محوطه باستانی جوبجی در رامهرمز نیز ایشان تلاشهای زیادی به عمل آوردند و دلسوزی و خدمات او در جریان کشف این آثار و حفاریهای محوطه بر کسی پوشیده نیست.
مجتبی گنجی  در مرداد ماه سال ۱۳۸۷  به همراه خواهرش در یک سانحه رانندگی که در محور اصفهان الیگودرز  به وقوع پیوست دار فانی را وداع گفتند.
واحد پژوهشی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری خوزستان نیز به نوبه خود  دومین سالگرد  فقدان ایشان را به خانواده محترمشان و نیز جامعه میراث فرهنگی و گردشگری خوزستان تسلیت عرض می نماید.

درخت سرو نماد اندیشه ی سبز ایرانی

 اگر به اثر یا چیزی برخورد کنیم که 100 سال کمتر و بیشتر قدمت داشته باشد آنرا تاریخی می خوانیم. اگر قدمت آن به 1000 سال برسد از اهمیت بالاتری برخوردار می‌گردد، اگر آن اثر 2000 سال یا بیشتر قدمت داشته باشد برای ما ارزش و اهمیت دو چندان می‌یابد و نشان از پشینه  ما می دهد.

پارسه (تخت جمشید) با قدمتی 2500 ساله با آن سنگهای بزرگ پیکر، ذوق و سلیقه اندیشه و دست ایرانی که اکنون بقایای اندکی از آن شکوه کاخها، سنگها و نقش برجسته های زیبا بر جای مانده و عواملی مانند  گذر زمان، دشواریهای روزگار، دشمنیها، آفتاب وباران و.... همه و همه، دست بدست هم دادند تا آن سنگهای خارا و درشت پیکر را آهسته، آهسته فرسوده نمایند.بنابراین وقتی سخن از اثر یا موجودی به میان می آید که بیشتر از 3000 سال در برابر آفتاب و باران، سرما و گرما، گذر زمان، زنده و تندرست با قامتی بلند همچنان پا برجاست جای بسی شگفتی دارد...

به مناسبت آغاز چهارمین سال فعالیت وبلاگ

 اولین ها همیشه برای انسانها خاطره انگیز بوده اند.اولین باری که به مدرسه رفتیم،اولین باری که رانندگی کردیم،اولین باری که با  کسی آشنا شدیم و اولین های دیگر

 برای ما نیز اولین باری که در 16 تیر 1386 نوشتیم، خاطره انگیز شد .امروز 3 سال از آن روز می گذرد.روزانه  صدها وبلاگ در دنیای اینترنت و وبلاگ نویسی پای به عرصه می گذارد. هر کدام از نویسندگان آنها با دیدهای مختلفی کار خود را شروع می نمایند.شاید اگر در این زمان سپری شده ،دانشی بر دانسته های ِ ما و شما افزدوه نمیشد،یا هدفی غیر از این داشتیم که برای آشنا کردن مردم با  فعالیتهایِ حوزه کاریمان و نیز فرهنگ و تمدن ِ دیرینه  خوزستان تلاشی نماییم، از این شروع به خوبی یاد نمی کردیم.

سفر به دیار کهن (4): هورالعظیم - ام الدبس(دشت آزادگان -هویزه)خوزستان

 از همین آغاز راه پر از نوشتنم، با اینکه چندین بار بر نقشه دیده ام که دشت آزادگان در غرب استان خوزستان جای گرفته است باز گویی می خواهم به جنوبی ترین جای جنوبم سفر کنم، هویزه و بوستان در گوشم زمزمه می کنند، صدای تیربار و توپ؛ عطرشان را حس می کنم، بوی باروت و خون، همه دانسته هایم از این منطقه در جنگ خلاصه می شود، سرشار از شگفتی می شوم وقتی می شنوم بزرگترین ایستگاه پرنده خاورمیانه در مرزی مشترک با عراق در این دیار امتداد می یابد.

اهواز را به سمت سوسنگرد طی می کنیم که چشمم به کاخ شیخ خزعل در شهر حمیدیه می افتد که هم اکنون در تملک سازمان آب و برق است، کاخ کنار رودخانه ای قرار دارد که کرخه کور می نامندش و از انشعابات رودخانه کرخه است. چون مجوز نداریم اجازه دیدن هم نداریم، با دیدن ویرانه های کاخ دلم می گیرد:

هان ای دل عبرت بین

از دیده نظر کن هان[1]

همراهم می گوید کرخه کور همان نهر تیری ست که از زمان اردشیر به جای مانده است،

شهر تاریخی آسک

بر اساس منـابع تاریــخــی شـهر آسـک در جنـوب شرقی امــیـدیه کنـونی در نزدیـکـی روستای آسـیـاب واقـع بـوده است . بنـابر گـفـتـه بعضـی مـورخـیـن آسک بر گرفـتـه شده از نـام اشـکـانیـان بوده ولـی با گـذشت زمـان (ش) به (س) تبدیل شده و به نام آسک خوانـده شده است . شـهر قدیمی آسک در زمـان اشـکـانـیـان بنا شده و در زمـان ساسانیان به اوج پیـشرفـت و تـرقـی رسیـد و در زمـان قـبــول اسـلام یـکـی از شـهـر های مـطـرح خوزستان بــوده که در آن روز استـان خوزستان _ استان نـیـمــروز نامـیده می شد . به استناد مدارک مـوجود تاریــخــی در قـدیـم از کـهگـیـلویـه تا نزدیکیهای شهرشوش دانیـال محل سکونت مردمانی بود که آنها را اوکـسیـان می گفتند . ابــودلــف مـورخ و سیـاح درباره شهر آسک می نویسد : " این شهر نخلستانهای زیاد و آبـهای فراوانی دارد و در آن جـا ایـوان بلند بر کنار چشمه ای پرآب که روبروی آن گنبدی به ارتـفاع صـد ذراع قد بر افراشته است و این بنا را به قـبـاد پــدر انـوشـیـروان که در فاصــلـه سالـهای 481 تا 531 م در ایـران حـکـومـت کـرده نسبـت داده انــد" . شـهــر آسـک بـه خـاطـر داشـتـن آتشفشان در روزگار پیشین معـروف بوده بطوری که اکثـر مورخین در این مورد اظهـار نـظـر نمـوده و گـفتـه اند: "خوزسـتـان را در نزدیـک سرحـدات فـارس کوهـی است که پیوسته از آن شعله کشد ". این کوه اکنـون به کوه سوخته معروف و در کنار روستـای خیط زبید درچند کیلومتری امیدیه درکنار جاده اصلی امیدیه به آغـاجـاری واقـع است . تا کـنــون زمان ویــرانــی شهـر آسـک مشخص نگردیـده است .